Në historinë e krishterë Perëndia zbret për t’u ngritur sërish lart. Ai zbret poshtë, nga lartësitë e qenies absolute në kohë dhe hapësirë, zbret poshtë mes njerëzimit… deri në vetë rrënjët dhe tabanin e natyrës që Ai ka krijuar.
Kur mendoni për festat e krishtera, Krishtlindja ka të ngjarë të jetë festa e parë që ju vjen në mendje. Krishtlindja merr shumë vëmendje si brenda ashtu edhe jashtë mureve të kishës. Megjithatë, nga ana shpirtërore, Krishtlindja janë vetëm fillimi.
Çfarë të duhet të zotërosh për të marrë hapin ta njohësh Perëndinë personalisht? A do të duhet që të ushtrohesh pa pushim në lloj-lloje fe të ndryshme? A të duhet të bëhesh thjesht një person i mirë ? Mëso se si të kesh një mardhënie përsonale me Perëndinë.
A ju kujtohet momenti kur keni rënë në dashuri? Shikimet tuaja u shkëmbyen dhe diçka brenda jush ju shtynte të hidhnit shikimin sërish tek ai person
E dija që ishte gabim, por e mora kitarën e Sean-it, gjënë e tij të çmuar gjithsesi. Ai ishte në mësim, dhe tundimi për të fituar pak besueshmëri nga miqtë e mi të vitit të parë duke e tallur pas shpine ishte i papërmbajtshëm. Kështu që bëra përpjekjen time më të mirë për të imituar Sean-in dhe këndova disa nota të forta.
Pastaj një tel u këput dhe ngriva.
Shokët e mi shpërthyen në të qeshura, por unë qëndrova aty si një kafshë në kurth. Ndoshta e keni parasysh ndjenjën - keni thënë ose bërë diçka për të cilën jeni penduar menjëherë dhe faji i pashmangshëm ju përfshiu. Nuk mund ta fshihnit ose ta ndryshonit situatën. U kapët në gabim, u ekspozuat.
Sipas Biblës, ligji i Dhjatës së Vjetër u dha për të prodhuar një efekt të ngjashëm. Ai përcakton një standard drejtësie të pamundur për t'u arritur. Ai tregon se sa i mirë është Perëndia dhe, në kontrast të plotë, sa të mangët jemi ne.
Kur i di gjërat e duhura për të bërë dhe vazhdimisht dështon t'i bësh ato, përfundon duke u ndier i bllokuar dhe i ekspozuar, siç bëra unë duke marrë kitarën e Sean-it. Standardet e ligjit bëhen si një ortek: çdo udhëzim një top dëbore që bie, njëri pas tjetrit derisa të varrosesh nën peshën marramendëse të mallkimit të ligjit.
Megjithatë, brenda ligjit ka të dhëna se ne, që vazhdimisht dështojmë, nuk kemi nevojë të jemi ata që e mbajnë këtë peshë. Këto të dhëna përfshijnë Pashkën, sistemin e sakrificave dhe shumë referenca për mëshirën e Perëndisë ndaj atyre që iu drejtuan Atij dhe u larguan nga ligësia. Dhjata e Vjetër parashikon të vërtetën e deklaruar aq qartë tek Galatasve 3:13, se një bartës i mallkimit është shpresa dhe ndihma jonë. Dhe kjo shpresë është arsyeja pse festojmë sot: Jezu Krishti ka ardhur. Turpi ynë është transferuar te Jezusi dhe, nëpërmjet faljes së Tij, ne jemi të lirë. Njëherë e përgjithmonë, mëkati është shtypur dhe vdekja është mposhtur (Hebrenjve 10:10,18).
REFLEKTIM
Cilat fjalë, vepra dhe gabime krijojnë një barrë dërrmuese mbi ju? Ndajini këto me Zotin. Nëse nuk i keni kërkuar kurrë Jezusit të vijë në jetën tuaj, dhe të merrni dhuratën e Tij të faljes, ju ftoj të merrni në konsideratë pranimin e dhuratës së Tij falas sot. Ai mori përsipër dënimin për të gjitha mëkatet tona.
LUTU
Perëndi, faleminderit që dërgove Jezusin për t'u bërë bartësi im i mallkimit. Të lutem më fal për gjërat që kam bërë. Jam shumë mirënjohës që kam një marrëdhënie personale me Ty, Krijuesin tim, Shpëtimtarin tim, Atin tim. Faleminderit që more barrën e gabimeve dhe dështimeve të mia dhe, në këmbim, më bëre të pafajshëm dhe të pastër. Më ndihmo të pranoj dhuratën Tënde të faljes dhe lirisë.
LEXO
Galatasve 3
13 Krishti na shpengoi nga mallkimi i ligjit, sepse u bë mallkim për ne (duke qenë se është shkruar: ''I mallkuar është kushdo që varet në dru'')
IJR 2025